La donzelletta viene da la campagna......

Na uagnardèrra tòrna ra la cambagna cu nu fasce r'èrva, mèndre stèje calànne lu sóle; e pòrta mmène nu mazzetiérre re ròse e re vijòle pecché quann'é crèje ch'éja fèsta, le pièce a mbellettàrse lu piétte e li capìrre. Indànde, assettèta sópa na schèla cu re vecìne, na vicchiarèrra cóse, aspettànne ca se fèce nòtte; e cónta li tiémbe suje: quann'èra fèsta pur'erra se mbellettèva, tànne ch'era angòra bella arzilla, la séra scéva abballè cu li cumbagne re giuvendù. Ché bèlle tiémbe! Attuórne l'aria se scurisce, tòrna la calma e ra li tìttele e ra sópa re mundàgne ascénne la scruìja, mèndre ngiéle spónda na luna janga janga. Na cambèna t'arrecòrda la festa re crèje e quìre suóne t'addecréja lu còre. Na ròcchia re uagliùne allùcchene mmiézz'a la strèta e vanne zumbanne qua e rrà allèhramènde. E indànde lu zappatóre se retìra a la chèsa, frisculànne e pènza ca crèje finalmènde s'abbènda. Pò, quanne attuórne se stuta ogne luce e tutte stanne citte, siénde nu martiérre che vàtte, siénde la séga re lu falignème che stèje angòra alérta, nghiùse rinde a la putéha, cu la luce appiccèta: se spìccia a furnì l'imbégne prima che se fèce juórne. Lu sàbbete éja lu juórne chiù bbèlle re la settemèna, nu juórne chìjne re speranza e re cundandézza. Crèje pò, tòrna n'ata vòlda la tristézza e la nója, pecché ognùne già pènza c'adda turnè a la fatìja re sèmbe. Uagliunètte pazziarùle, vìre ca la giuvenézza tója éja cóm'a na jurnèta chiéna r'allehrézza, na jurnèta allucésa e tranguilla c'antìcepa la festa re la vita tója. Uagliò, siénde a mmé, hùrete mò che sì giòvene la fertuna che òsce t'attócca, chìste só l'anne cchiù bèlle e nun te rìche re cchiù; fa che la festa tója, pure s'arriva tarde; nun te sia troppe pesande.

Giovanni.