Rice ca Ciccìlle, mèndre ca chiacchierièva cu li cumbagne mièzze a la chiazza, tutte nziéme se sendìje ammalamènde e azzuppèje ndèrra.
Róppe nu pòche lu feccàrene rinda a na machena e lu purtarene a Foggia.
Li mièreche lu vesetàrene ra la chèpa a li pière e chi recéva ca era lu "MÈLE RE SANDRUNÈTE" e chi recéva ca l' era menute nu "TÒCCHE SICCHE"; và accapì che l'èra succiésse veramènde!
Róppe nu père re iuórne, Ciccìlle assìje ra l'Uspetèle senza capì ché tenéva.
Lu miéreche re lu paése menéva tutte re mmatìne a ffàrle na viseta.
Ma, passète na settemèna, s'addunèje ca re ccòse scévene ammalamènde, féce chiamè li pariende e le rìsse ca Ciccìlle stéva pe murì.
La muglièra, che nun se réva pe vvinda, mannèje a chiamè a Mariètta, na fémmena che luuèva lu maluócchie a la ggènde re lu paèse.
Come lu vèdde, Mariètta le rìsse:
- Pe luuè ssà malatia, pe nu mese, t' éja pigliè vinde stizze a lu iuórne re "SURÈTA" re chire ca fatìjene a la FORESTALE!
Ciccìlle, ca s'èra appéna alzète a mezzobuste, se lassa caré sópa lu cuscìne:
- Mariè, s' èja accussì, nun nge stanne speranze, AGGIA SULE MURÌ!