Carmeline era nu giòvene sène sène, cóme pòzze rìce: nu pòche a l'abbunète. 
A vind'ànne le mmannàrene la lèttera pe ggì a fè lu suldète.
La matìna a bònpriéste piglia la postale pe la stazzióne Cannéla. A Cannèla tenéva nu parénde ra parte re mamma, prima stéva l'usanza re scì a salutè li pariende nda st' accasióne pure pe t'abbuschè qualche còsa re sòlde e accussì lu scìje a salutè.
Quanne turnèje, invece r'anghianè ngìmme a la póstale pe Foggia; anghianèje sópa la postale che tòrna n'ata vóta a Sand'Àheta. 
Cu lu ndrundulamiénde che facéva la postale, Carmelìne s'addurmìje. 
Rurmìje tutta lu viagge.
Arrevète a re tré curve, addrèt'a lu Mònde, a l'aldézza re Tòppele Marine, la postale féce na bella frenèta p'àvetè nu chène ca sbuchèva mmiézz'a la vianòva. 
Carmelìne scandèje nzuónne, se réscetèje e vèdde na ciuccia cu nu crestijène a cavàrre.
Nun canuscìje a l'attène che stéva scènne fòre, ma la ciuccia sì. 
Se crerèva ca quéra faccia re cazze re lu " Zènghere re Cannéla" ne l'èra sciut'arrubbè ndó la tenéva nghiusa e allucchèje: 
- Azze, ma questa é la ciuccia re tata!

Rìce nu pruvèrbie andìche:

"Quande só fésse li fésse!"