L’MIGRANTE - LA PRIMA LETTERA

Maria mija, so arrevète bbuòne

E già m’anne miste a fatechè.

Ije sòffre assèije e me n’addòne

Nnanze a st’uòcchie stanne li

Figlie e tu.

Ije sènde angòra la vòce vòstra

E chire vèse che m’avite rète

Re tènghe sèmbe qua, muglièra

E figlie stète nzième a mme.

Quanne partiètte cu lu trène,

lu còre mije parèva re se spezzè,

lu chiande che me menèva lu

unèva cu quire vuòstre.

Nu curagge me meije vengiètte

La nustalgia, éija na necessetà pe

Putè cambè, Maria mija pe tte e pe

Li figlie ije vòglie suffrì.

Spère che me huaragne nu tuòzze re

Pène, stu ppène a lu paèse n unge ne stèije,

nu pòche a mmè e lu rièste a vuije lundene

spère ca la fème nu la suffrite chiù.

Nu nge la fazze chiù a scrive, lu còre

Sbatte e nun cumbina chiù niènde,

stipela pe recuòrde la prima lettera

e nu la fè sciupè.

Rinda a stu scritte, stèije tutte lu còre mije

Tanda vèse nu ru puije cundè,  ru sèpe

Sule Ddije, vàseme re crijature Mria mija.

Cav. Antonio Locurcio