(29/05/2011)
" LU ' NGAPPASORGE " 2° PARTE 6° E ULTIMA PUNTATA DI MARIO DE CAPRARIS


di Mario De Capraris

FILOMENA Sta storia toja cu quera……… Ce vuleva tande pe capì cume scèva a furnì? Ije ru ddecève: “Andò s’abbijene? Sèmbe qua hanna turnè”. 

PASQUALE Tu recive accussì? 

FILOMENA Nun t’avessa canosce. E canosche buone pure Andunietta. Erra se vole mette cu me? Ma l’è guardèta bbona? 

PASQUALE Certe che l’agge guardèta. 

FILOMENA Embè? Nun ti si’ accorte re niende? 

PASQUALE Re che m’avev’ accorge? 

FILOMENA Ah, rice pure: “re che m’aveva accorge?” 

PASQUALE Maronna, che sarà? 

FILOMENA Possibbele che nun te si’ accorte che quera vèje cammenanne cu la chièca scusuta? 

PASQUALE La chieca scusuta? 

FILOMENA Proprje accussì. Quera, la chièca…… Ma che te re ddiche a ffè a te, ste ccose? Che capisce tu? M’è mèje viste, a me, cu la chièca scusuta? 

PASQUALE (irresoluto) Beh, no. 

FILOMENA È viste? Ije nun zo’ gelosa pecchè canosche lu valore mije. 

PASQUALE È accussì importande la chieca?

 FILOMENA (a voce alta) Beh! Come? Te r’aggia rice ije? So’ cose che se sanne. E sacce pure che tu, senza re me, sei un uomo finito. Andunietta? Per l’amor di Dio, una ragazza che…… niende ra rice, ma…… ce vole alde… … ce vole……

 PASQUALE Ce vole la chièca cusuta.

 FILOMENA Certe, te ne si giute cu erra…… Nunn'é che une se ne pote scurdè... Quanne m'é ritte (imitando con voce di papero): “Me ne vado via di casa”, quera matina, se me rèvene na curterrèta, nunn'assèva na hoccia re sanghe. 

PASQUALE Filomena, scusa. 

FILOMENA Eh, scusa e 'nguse. Tu mìttete nda li panne mije, che vèche sciretinne cu n’alda…… 

PASQUALE Ma tu…… sembrèva che la cosa ti era indifferente, anze sembrèva che… nun verive l’ora che me ne scéva. Ru ddecive proprje. 

FILOMENA Sì, l’agge ritte, ma ru ddeceve pe orgoglje…… Cume m’aveva fè verè? Ca stèva afflitta penzanne a lu marite che se ne scèva cu n’alda femmena?

PASQUALE Potevi chiedermi di non partire. 

FILOMENA ( gridando) Che cosa? Me vire che supplechève: (con vocetta) “Pasquale, fammi la carità, non farlo, non lasciarmi”. Eh? (pausa) E comunque nun ce riuscèva a purtarte odje…… Tu pe me si’ sembe stète quire che m’ha velute bene, a me…… che so’ stèta abbandunèta ra piccula…… l’Istituto re Foggia …… re ssuore… senza na famiglia……

(lui, commosso, l’abbraccia) 

PASQUALE Filomena, mi stai facendo commuovere. 

FILOMENA (con le lacrime agli occhi)

Quanne me venive appriesse, e me reciste ca me vulive bene, ije nun capèva chiù niende, tenèva na cundandezza: avè na famiglia mia, tutta pe me…… na chèsa che non era l’Istituto… 'nda curu sorta re stanzone andò durmèvene diece uagnarde, ma una camera da letto solo mia…  tenè nu criature mije, sembe nzième, e no cume avévene fatte cu mme che m'avèvene abbandunèta: me l’ère sèmbe sunnète na famiglia mia, na chèsa mia……

(allontana il marito)

Basta. Nun te r’aveva rice. Po’ tu te ne apprufitte. 

PASQUALE Ije r’agge sembe ritte: tu tiéne na scorza tosta cume a quera re certe cerze vecchje. Ma rinde tiene nu core tiénere cume lu burre. 

FILOMENA Te ne si’ giute e qua aviva verè. Sembrèva ca stèva lu muorte mmiezze a la chèsa. Agge ritte: “Nu mese accussì e me ne voche a lu cambesande”. 

PASQUALE Filomena, tu mi ami e io non lo sapevo. 

FILOMENA Jere matina po' so' turnèta ra fè la spesa e stèva pe aprì la porta. Agge pegliète la chieva ra sotte a lu matone e nzieme a la chièva agge truète nu fugliètte re carta. 

PASQUALE Cume a lu dottor Zivago. 

FILOMENA Lu dottore chi? Ma ije lu canosche? Andò àbbeta? 

PASQUALE Filomè, nu lu canusce e nunn'àbbeta a nisciuna parte? 

FILOMENA Agge penzète ca tu iere venute, avive lassète lu fugliette e te n'iere sciute senza farte verè. Vire nu poche che so ggiute a penzè. Quanne agge apierte lu fugliette me tremavene re mmène. Agge ritte: “Quiste è lu fugliette re Pasquèle”. Beh, lu fugliette nun era lu tuje. 

PASQUALE Re chi era? 

FILOMENA No, era la lista re la spesa che chisà quanne me la so' scurdeta rra. Però ra quera lista agge capite tutte. 

PASQUALE Che è capite? 

FILOMENA No, stèva scritte “Otto chili di patate”. E ije agge ritte: “Ecche, è cume se m'avesse scritte Pasquèle. Vène a le otte”.

 PASQUALE E a le otte so' venute. 

FILOMENA Po' stèva scritte: “Na nzerta re pumbrore”. 

PASQUALE E che é capite ra la nzerta? 

FILOMENA Ca me purtève na cullèna. 

PASQUALE Beh, m'aveva fè perdunè. (si abbracciano) Filomena mi hai perdonato. 

FILOMENA T'agge perdunète, t'agge perdunète. Anche se t'avessa mette lu soprannome “Me ne vado via di casa” 

(entra il figlio)

 IL FIGLIO GIOVANNI Mamma, guarda che domani io me ne vado via di casa. 

FILOMENA Ah, ma vuje ru ffacite apposta? 

- fine -